O RECOÑECEMENTO DA PROPIA IGNORANCIA
A aprendizaxe
ten moitos camiños e moitas formas. A busca do coñecemento, a ansia por
aprender, por mellorar, a curiosidade,
o inconformismo… Poderiamos estar a mencionar miles de expresións, razóns e
obxectivos que nos levan conscientemente a tratar de aprender algo.
Pero na base de todo está o
primeiro significado da palabra “aprender” como ora no
diccionario da Real Academia Galega: Adquirir
o coñecemento de [algo], chegar a saber por medio do estudo, a práctica, a
observación, a experiencia etc.
É dicir, aspiramos a aumentar, a
achegarnos ao coñecemento de algo a través do dominio maior posible dese algo.
Co cal, o coñecemento máximo no judo, por exemplo, ben podería ser cumprir co
propósito do judo segundo dita o Kodokan,
dominar todas as técnicas do Gokyo, coñecer
a competidor@s de todos os niveis e un enorme conxunto de información. Pero se
cadra todos eses datos teñen un límite e podemos chegar a pensar que alcanzando
ese tope ou achegándonos a el, xa completamos o noso camiño e pouco máis temos
que aprender.
Isto considero que é un erro e,
por desgracia, moi común. Polo simple feito de profundar nesas fontes de
coñecemento e que estas abarcan todo, a miúdo cremos que xa o sabemos todo. @
alumn@ pode considerar que xa non ten máis que aprender na clase ou no
adestramento, pero tamén @ sensei pode caer neste pensamento máis
facilmente do que cremos. Non pasa nada por admitir como sensei que non
lembramos algo ou que un ou unha alumn@ coñeza con máis profundidade unha
técnica que nós mesm@s.
O famoso historiador e escritor Yuval
Noah Harari no seu bestseller “Sapiens:
de animales a dioses” lémbranos que a clave da
revolución científica “no fue la revolución del conocimiento. Ha sido, sobre
todo, una revolución de la ignorancia. El gran descubrimiento que puso en
marcha la revolución científica fue el descubrimiento de que los humanos no
saben todas las respuestas a sus preguntas más importantes”.
O recoñecemento da propia
ignorancia será probablemente o que nos leve como sensei a reciclarnos,
abrirnos a outros métodos, seguir lendo, evolucionar, aprender de outros clubs,
judokas, sensei… e evitar caer na
autocompracencia, porque xa o sei “todo”. Como dicía un profesor de literatura
na carreira: “tende por seguro que se cando escribides vos aburrides, quen lea
o que escribides, vaise aburrir o dobre ca vós”.
Todo o mundo fai referencia á
famosa frase “só
sei que nada sei” como recoñecemento da propia
ignorancia e que todos os días aprendemos algo novo, pero penso que moi a miúdo
a dicimos sen realmente crer nela. Moi probablemente moit@s de nós nalgún día
de inspiración máxima chegamos a crer que xa o sabemos todo ou, se cadra, todo
o necesario para que ninguén ouse dubidar de nós.
Estar satisfeit@s do noso traballo e dos nosos esforzos por aprender non é incompatible con recoñecer a nosa ignorancia. Ao contrario, atopar o punto intermedio ou como facer convivir ambas liñas vitais son na miña opinión o que fará que como sensei sigamos tendo vocación e pracer tanto por aprender como por ensinar.
M. Mallo
Comentarios
Publicar un comentario