Entradas

EL FUEGO SÍMBOLO DE LA PASIÓN

  Muy a menudo usamos el símbolo del fuego para indicar algo que causa pasión, incluso hasta el emoticón del fuego, o nos referimos a personas que son apasionadas como si tuvieran fuego dentro. El otro día recordé una entrevista a Chad Smith , batería de la famosa banda Red Hot Chili Peppers . En un momento de dicha entrevista habla de la mala idea que era salir a un concierto en el que antes hubiera tocado el excéntrico grupo alemán Rammstein . Caracterizados por una curiosa mezcla de ritmos disco, con guitarras heavy metal, teclados melódicos, letras poderosas y provocadoras, así como una estética aún más en esa línea, los conciertos de la banda germana son un espectáculo no apto para cardiac@s, con un importante uso de fuego y llamas. Con esta receta, no extraña por tanto que Chad Smith se sintiera eclipsado e intimidado. Llegado el momento, cruzaron palabras Chad Smith y el cantante de Rammstein, Till Lindemann , quien por cierto fue nadador profesional clasificado para unos...

LA RUTINA NO SIEMPRE ES ABURRIDA

  La rutina no siempre es aburrida; al contrario, hasta puede ser necesaria. Tenemos la tendencia – y entono un mea culpa – de asociar esta palabra con algo que, de tanto repetirlo, resulta aburrido. Si tenemos unos hábitos muy marcados, consideramos que nuestra vida es rutinaria y, por tanto, aburrida. Y puede que sea así en muchos casos, pero también hay muchas personas a las cuales esa rutina les da seguridad y mayor sensación de felicidad. Si me concentro en el término en el sentido de las acciones repetidas con la finalidad de perfeccionar algo, por ejemplo, en el judo una técnica, solo veo cosas positivas. Pero también sé que esa insistencia en repetir lo mismo hasta la saciedad para conseguir a veces que nos salga a medias, incluso mal, o que nos salga bien y al día siguiente mal, puede ser muy frustrante… y aburrido. Nos gusten o no, las rutinas son necesarias e incluso imprescindibles en el deporte. Por mucho que como sensei nos pueda gustar tener variedad en nuestro...

A EMPATÍA: MITO OU REALIDADE?

  Non sei se é a miña impresión ou hoxe en día está de moda a palabra “empatía” e, como adoita acontecer con moitos termos, de tanto usalo, ás veces non é utilizado como se debe ou abusamos del.   Segundo o dicionario da Real Academia Galega a empatía é a “identificación afectiva cos sentimentos ou estado de ánimo doutra persoa”. Se analizamos a frase detidamente, penso que unha gran parte da xente se considera empática, porque a priori identificarse cos sentimentos doutras persoas ou entendelos en moitos casos pode parecer evidente. Para min a empatía está nun nivel similar a conceptos como a obxectividade ou a perfección. Creo neles máis como unha aspiración individual e colectiva de achegarse só parcialmente a algo que sexa parecido á obxectividade ou a perfección, que como a meta real e factible dos seres humanos. Identificarse cos sentimentos e estados de ánimo dos demais considero que probablemente sexa unha das cousas máis complicadas de conseguir. Estaremos cerca...

O RECOÑECEMENTO DA PROPIA IGNORANCIA

  A aprendizaxe ten moitos camiños e moitas formas. A busca do coñecemento, a ansia por aprender, por mellorar, a curiosidade , o inconformismo… Poderiamos estar a mencionar miles de expresións, razóns e obxectivos que nos levan conscientemente a tratar de aprender algo. Pero na base de todo está o primeiro significado da palabra “aprender” como ora no diccionario da Real Academia Galega: Adquirir o coñecemento de [algo], chegar a saber por medio do estudo, a práctica, a observación, a experiencia etc. É dicir, aspiramos a aumentar, a achegarnos ao coñecemento de algo a través do dominio maior posible dese algo. Co cal, o coñecemento máximo no judo, por exemplo, ben podería ser cumprir co propósito do judo segundo dita o Kodokan , dominar todas as técnicas do Gokyo , coñecer a competidor@s de todos os niveis e un enorme conxunto de información. Pero se cadra todos eses datos teñen un límite e podemos chegar a pensar que alcanzando ese tope ou achegándonos a el, xa completamos...

EL SÍNDROME DEL NIDO VACÍO

  Como bien es conocido, de todos los animales el ser humano es muy probablemente el que más tarda en independizarse de sus progenitores. En mi vida he tenido varios gatos y he observado el comportamiento   de los míos y del de los de amig@s y conocid@s. Algo que siempre me ha llamado especialmente la atención es la relación de las hembras hacia los hijos, generalmente machos, que se quedan ya adultos en el hogar. La adolescencia de los felinos comienza en edad muy temprana y los machos acostumbran incluso a desaparecer meses cuando salen ás xaneiras , es decir, cuando buscan a las hembras que están en celo en los primeros meses del año. Curiosamente ese mismo gato macho joven, cuando vuelve a casa después de estar “de fiesta”, sigue comportándose en ocasiones como si aún estuviera al amparo de su madre. La madre actúa como si tuviera aún que cuidar de su otrora bebé, pero al mismo tiempo, le insta a marcharse. He visto a hembras cazar, su hijo ya adulto venir a por la comid...

A IMPORTANCIA DE APRENDER DO MALO

  Cando non temos moito tempo e queremos ver a televisión, para relaxarnos e gozar do momento, adoitamos buscar unha película que nos poda gustar, que teña unha boa crítica, que sexa boa, ou se non o é, polo menos que nos entreteña. Cando lemos un libro, tratamos de elixir un que sexa unha boa lectura. Podemos seguir con máis analoxías onde o que prima é que pasemos un bo momento e mesmo a calidade. Non lle vexo ningún problema a isto; ao contrario. Cando o obxectivo dunha actividade ou acción é aprender, é habitual tratar de atopar a mellor app , o mellor titorial, pedir referencias dun sitio onde practicar a actividade desexada, etc. Non é moi distinto dalgún xeito ao boca a boca que funciona en moitos traballos. Buscamos o mellor. Queremos aprender do mellor. Tampouco lle vexo ningún problema a isto; ao contrario. Pero a realidade é que se pode aprender de todo e de tod@s. Se nos gusta o cine, penso que hai que ver todo tipo de películas, tanto boas como malas. Se nos gusta ...

EL ACTOR SECUNDARIO BOB

  “El actor secundario Bob” es la traducción usada en España para el personaje Shideshow Bob de la legendaria serie de animación Los Simpson . El adjetivo “secundario” no deja lugar a dudas sobre su siginificado, si bien la palabra original en inglés shideshow tiene un interesante matiz, ya que se refiere a eventos o shows que acompañan a actuaciones más importantes, una especie de actuación secundaria. En la serie televisiva en cuestión, este personaje comienza formando pareja en espectáculos de TV con Krasty El Payaso , detrás del cual Bob queda eclipsado. Hay un término que se usa ahora más a menudo, por ejemplo para la entrega de los Oscar , en castellano “actor de reparto” y en inglés “ supporting ”, como actor de apoyo. Aunque a menudo se usen como sinónimos, el actor de reparto y el actor secundario no son exactamente lo mismo . Mientras que el actor principal es el eje de la historia, sobre el cual gira la trama principal, el actor secundario no soporta tal peso en el ...