Entradas

EL ACTOR SECUNDARIO BOB

  “El actor secundario Bob” es la traducción usada en España para el personaje Shideshow Bob de la legendaria serie de animación Los Simpson . El adjetivo “secundario” no deja lugar a dudas sobre su siginificado, si bien la palabra original en inglés shideshow tiene un interesante matiz, ya que se refiere a eventos o shows que acompañan a actuaciones más importantes, una especie de actuación secundaria. En la serie televisiva en cuestión, este personaje comienza formando pareja en espectáculos de TV con Krasty El Payaso , detrás del cual Bob queda eclipsado. Hay un término que se usa ahora más a menudo, por ejemplo para la entrega de los Oscar , en castellano “actor de reparto” y en inglés “ supporting ”, como actor de apoyo. Aunque a menudo se usen como sinónimos, el actor de reparto y el actor secundario no son exactamente lo mismo . Mientras que el actor principal es el eje de la historia, sobre el cual gira la trama principal, el actor secundario no soporta tal peso en el ...

CAMBIAR O NO CAMBIAR: ESA ES LA CUESTIÓN

  El cambio es bueno, pero no siempre. En el deporte a menudo se dan situaciones en las que alguien decide realizar cambios estructurales importantes inesperados a fórmulas que funcionan. Uno de los casos recientes más sonados es el traspaso del genio esloveno del basket , Luka Doncic , quien tras ser uno de los mejores jugadores de la NBA y haber liderado a su equipo, los Dallas Mavericks , a luchar por los puestos más altos, es traspasado a otro equipo sin previo aviso de un día para el otro . Las razones del mandatario de su equipo eran de lo más variadas y sus consecuencias muy predecibles: malos resultados del equipo, la afición enfurecida por haberles negado seguir con una de las joyas de la NBA, pidiendo en cada partido la dimisión del responsable… cosa que finalmente sucedió al ser despedido. Saber cambiar es un don y en múltiples ocasiones, cuesta una inmensidad hacerlo. Mucha gente afirma que ello@s son así y que no van a cambiar. También es cierto que cuando queremos a...

É JUDO OU O PARECE

Hai tempo lía unha entrevista ao virtuoso guitarrista Steve Vai na que afirmaba que a mellor lección que aprendera do seu profesor e tamén famoso guitarrista Joe Satriani era que “a calidade da melodía é o máis importante dunha canción. E cando poñas os dedos na guitarra, asegúrate de que o que saia sempre soe a música”. A segunda frase é a que máis pensativo me deixou e levoume á inevitable conexión co judo. Cando imos a clase ao colexio pasamos horas nas que temos todo tipo de sensacións e sentimentos, desde a ilusión ao aburrimento, e cantas veces parece que asistimos á clase por pasar o tempo e porque é ensino obrigatorio. Unha   pregunta que se escoita de cotío ao saíren @s nen@s do colexio tanto tralas clases como logo das actividades extraescolares é: que tal o pasaches hoxe? Nada en contra desta pregunta, entendible e xustificada e mesmo necesaria. Pero cóstame lembrar cantas veces escoitei a pregunta: que aprendiches hoxe? Non digo que non se formule, nin que non sexa...

LOS ERRORES NO FORZADOS

En el tenis existe un concepto que a mí siempre me pareció un tanto particular: el error no forzado. Incluso hay estadísticas en los partidos de cuántos errores forzados ha tenido cada tenista y la influencia que dicha diferencia ha podido tener en el resultado final. Mejor aún son los así llamados “puntos ganadores”. Simplificando mucho, los "errores no forzados" son aquellos cuando durante un intercambio de golpes el/la tenista manda la pelota a la red o fuera del área de juego sin aparentemente haber sido forzad@ a cometer dicho error. El “punto ganador” es el definitivo en ciertos intercambios largos en los que el/la tenista se lanza al ataque, arriesga y consigue el punto. Si nos fijamos en las estadísticas de la última final masculina del principal torneo de tierra batida Roland Garros , vemos que el total de puntos ganados de ambos tenistas es casi el mismo y dicho número no coincide con la suma de los golpes ganadores y los errores forzados. El ganador del torneo, ...

O ÉXITO ESTÁ INFRAVALORADO

  A xente adoita dicir que a sociedade actual é moi competitiva. Eu estou de acordo en que en moitos temas é así e que se promove sobre todo nas altas esferas a creación dunha élite cada vez máis alonxada do resto d@s mortais. Pero non penso que no día a día da meirande parte da xente a competitividade sexa o motor que nos move, máis ben creo que é o contrario. Palabras como competitividade, gañador, éxito, horas de adicación a unha actividade… para moitísima xente son negativas. Está claro que nada é branco ou negro e ten que haber un equilibrio, polo que ten que haber persoas ás que lles dea igual chegar a un certo nivel e outras que queiran ser as mellores do mundo. O problema para min é cando só temos eses dous polos e a miúdo teño esa sensación. Lembro en conversacións cun familiar no pasado que a miúdo saía a frase “é que ti es moi competitivo”, normalmente cando nos referiamos ao tempo adicado a tratar de facer algo ben, e era interpretado como algo negativo. Neste senti...

LAS MANOS DEL JUDOKA

Cuando nos presentan a otras personas, solemos caer en estereotipos, patrones que se repiten o primeras impresiones de lo que el otro es o parece que es o de qué trabaja. Si una mujer es muy alta, delgada y bien parecida, la pregunta que surge siempre es si juega al baloncesto o si es modelo. Si un hombre tiene barriga asumimos que es sedentario, sin fijarnos en su tren superior o en sus piernas.   Por deformación profesional, he de confesar que cuando veo a alguien y, sobre todo, si para mí es obvio que hace deporte, mi cabeza está analizando de qué deporte puede ser. Cuando describo a alguien físicamente, tengo la manía de decir altura y peso estimados y, de tanto insistir en este tipo de cálculo, suelo aproximarme. También es cierto que hoy en día hay mucha gente que va al gym y realiza ejercicios destinados a ganar volumen, definir, acude por motivos estéticos, para potenciar zonas que estimamos precisamos mejorar, que nos hacen ser más atractiv@s, por estar en forma, po...

POR QUE FAGO JUDO?

  Cando nos preguntan ou nos preguntamos por que facemos judo, posiblemente haxa que distinguir entre as razóns que nos levaron a empezar e as que a día de hoxe nos fan seguir. Vocación?  Ista sería probablemente unha palabra que podería vir ás nosas cabezas.  Escribe o  dicionario da Real Academia Galega :  é a “i nclinación dunha persoa cara a unha determinada actividade ou modo de vida, en especial a artística ou a relixiosa”. Se é nunha idade moi nova, raro é que un neno ou ou nena lle diga ao seu pai e á súa nai que no futuro quere ser  judoka ; se cadra, en todo caso, futbolista.  A vocación en certas idades se cadra son palabras maiores. Aparte, @s nen@s polo xeral cambian de gusto como de chaqueta.   Tamén é certo que hai xente que desde moi cativa pensa nalgo concreto e, como reza o dito da miña zona,  a cabra bótase ao monte .  Parece lóxico que rapaces ou rapazas que de cativ@s están todo o rato agarrándose e facendo como que ...