ANGRY CHAIR
Sitting on an angry chair, angry
walls that steal the air (sentado nunha
cadeira enfadada, paredes enfadadas que rouban o aire). Así comeza Angry chair a canción de Alice in chains, grupo de música grunge. Esta peza –
confeso, unha das miñas favoritas - é unha reflexión sobre os conflitos
internos e a presión da vida moderna.
Penso que todo o mundo senta por momentos, a miúdo ou constantemente nunha
“cadeira do enfado”. Sempre crin que o judo tiña un certo compoñente
terapéutico e axudaba a esquecer ou deixar a un lado, aínda que fose
momentaneamente, os nosos problemas cotiáns e que cada vez que entramos no
tatami, erguémonos desa cadeira do enfado e pasamos a modo judoka.
Mais non sempre é tan doado. Teño visto tanto opositores soltarse
completamente en judo tras 14 horas de estudo diario, como judokas normalmente
nov@s que, non só non se erguen desa cadeira ao entraren no tatami, senón que a
traen consigo e fican sentad@s nela durante todo o adestramento.
Por desgraza isto acontece agora máis que antes, sobre todo entre @s
(pre)adolescentes e xente nova en xeral, resultado, penso eu, dunha sociedade
cada vez máis complexa, a pesar do noso maior confort. Unha das súas
manifestacións máis típicas é poñerse á defensiva ante unha corrección, un
exercicio que non nos gusta, medo a algunha acción, ante o adestramento en
xeral, un combate... Certo é que poñerse á defensiva, tal como o define o Dicionario da Academia Galega, non deixa de ser a situación na que nos
poñemos “en actitude de defensa”, ante algunha situación que non nos agrada, o
que non deixa de ser un mecanismo ou instinto máis de auto protección.
O problema é que, como o recolle o dicionario da RAE, este termo tamén
reflicte unha “actitud recelosa y con temor (…)” e parte da base de que se hai
que defenderse é porque algo ou alguén nos ataca ou esixe unha reacción da nosa
parte.
No judo estar á defensiva nun adestramento só leva a non desfrutar do
momento nin d@s compañeir@s, non probar cousas novas, non tratar de asimilar a
información dada, estar animicamente igual ou peor que antes, en definitiva,
non aproveitar o tempo de judo.
A pesar de todo, eu sigo crendo firmemente na capacidade do judo e,
particularmente, da súa forma de expresión diaria, é dicir, o adestramento, de
axudarnos a levar mellor as nosas cargas e mesmo a resolver algún deses
problemas, aínda que só sexa polo break que facemos no tatami.
Pero para iso, temos que ser capaces de deixar nós sos ou coa axuda d@s
outr@s esa angry chair fóra do tatami.
M. Mallo
Comentarios
Publicar un comentario